Zbiorniki do przechowywania osadu GFS: Przetrzymywanie bez osadzania się, warunków septycznych i zapachu

Zbiornik osadu znajduje się pomiędzy dwoma procesami, które nigdy nie przebiegają z tą samą prędkością. Oczyszczalnia produkuje osady w sposób ciągły lub partiami, a zakład odwadniania lub fermentacji przyjmuje go według własnego harmonogramu, z własnymi przestojami i czasami bez powiadomienia. Gdzieś pośrodku musi znajdować się naczynie, które pochłania niedopasowanie, a awaria tego naczynia nie jest wyciekiem, jest to zapach, zablokowany pobór lub zbiornik do połowy wypełniony materiałem, który uległ septyce i nie można go już pompować.

Zbiorniki na osad zaprojektowane przez Shijiazhuang Zhengzhong Technology Co., Ltd. (Centrum Emalia) ze szkła stopionego ze stalą służą do wykonywania zadań pośrednich: powierzchnia jest odporna na opary zawierające siarczki nad cieczą i ścieranie piasku pod nią, a układy mieszania, pobierania i dostępu są zaprojektowane jako część zbiornika, a nie przykręcane później.

1. Do czego właściwie służy zbiornik na osad?

Zbiornik na osad jest buforem, a nie magazynem. Jego zadaniem jest przyjmowanie osadu o zawartości 2–8% suchej masy z osadników wstępnych, jednostek DAF lub komory fermentacyjnej, przetrzymywanie go przez kilka godzin do kilku dni, utrzymywanie go w jednorodności wystarczającej do pompowania i dostarczanie go do następnego procesu na żądanie. Czynnikami projektowymi są zatem retencja hydrauliczna mierzona w godzinach, moc mieszania wynosząca około 5–15 W/m3 w przypadku roztworów mieszanych i wyższa w przypadku gęstszych osadów oraz pobór, który nie powoduje mostkowania ani dziur. Zbiornik dobierany wyłącznie objętościowo, bez sprawdzania mieszania i zachowania na wylocie, ulegnie rozwarstwieniu w ciągu jednego dnia.

• Bufor, a nie przechowywanie:Trzymanie mierzy się w godzinach do kilku dni; osad zalegający tygodniami staje się septyczny, wytwarza siarkowodór i traci zdolność do odwadniania.
• Zawartość brył ustawia wszystko:Przy 2-4% DS materiał nadal zachowuje się jak ciecz; powyżej 6-8% suchej masy staje się rozrzedzony pod wpływem ścinania i wymaga innej geometrii mieszania i wylotu.
• Mieszanie jest obowiązkiem, a nie dodatkiem:Okresowe mieszanie przy 5-15 W/m3 utrzymuje cząstki stałe w zawieszeniu; ciągłe mieszanie przy niskiej prędkości zapobiega tworzeniu się piany na powierzchni.
• Pobór decyduje o objętości użytkowej:Wylot o średnicy 300 mm, który łączy się ze stożkiem o długości 2 m, powoduje, że duża część objętości nominalnej jest stale niedostępna.
• Zarządzanie gazem jest obowiązkowe:Nawet kilka godzin przetrzymywania może wytworzyć wystarczającą ilość H2S, aby przestrzeń oparów stała się niebezpieczna i szkodliwa, dlatego należy ją wentylować, oczyszczać lub przykrywać.

2. Dlaczego przechowywanie osadów różni się od przechowywania wody?

Osad jest materiałem trójfazowym – wodą, ciałami stałymi i gazem – a każda z tych faz oddziałuje na zbiornik w inny sposób. Woda obciąża powłokę hydrostatycznie. Substancje stałe osiadają, ścierają się i konsolidują, tworząc warstwę, która może przekraczać 1,5 tony na metr sześcienny. Gaz wytwarzany w wyniku ciągłej aktywności biologicznej gromadzi się w przestrzeni oparów w stężeniach siarkowodoru, które zwykle osiągają 50–500 ppm, a w osadach gnilnych są kilkakrotnie wyższe. Powłoka wybrana wyłącznie do zanurzenia przejdzie test w wodzie i nie przejdzie testu w przestrzeni pary, czyli tam, gdzie większość zbiorników magazynujących faktycznie koroduje jako pierwsza.

• Najpierw koroduje przestrzeń pary:Linia cieczy i pasek tuż nad nią pokazują razem tlen, kondensat i H2S – najbardziej agresywną kombinację w zbiorniku.
• Piasek ściera podłogę:Osad pierwotny zawiera drobny piasek; przy prędkości 0,5-2 m/s w zawirowaniu wywołanym mieszaniem poleruje powłoki i spoiny w warstwach dennych.
• Szumowina staje się strukturalna:Wyschnięta pływająca piana może przekroczyć 200 kg na chodniku lub elemencie dachu i jest częstą przyczyną deformacji konstrukcji dostępowych.
• Czyszczenie szkodzi bardziej niż usługa:Mycie pod wysokim ciśnieniem powyżej około 150 barów i metalowe skrobaki niszczą więcej okładzin niż lata normalnej pracy.
• Temperatura przyspiesza wszystko:Przefermentowany osad osiągający temperaturę 35–38 stopni Celsjusza zwiększa zarówno stopień korozji, jak i powstawanie gazów w zbiorniku.

3. Co sprawia, że ​​szkło zespolone ze stalą spełnia swoje zadanie?

Szkło stopione ze stalą to stalowa płyta pokryta szklistą powłoką emaliową stapianą w temperaturze 820–930 stopni Celsjusza do końcowej grubości 0,25–0,45 mm, co daje powierzchnię o wartości około 6,0 Mohsa z przyczepnością około 3450 N/cm2 i testowaną w czasie wakacji przy 1500 V na całej powierzchni. Jest obojętny na opary zawierające siarczki zjadające organiczne wykładziny, wystarczająco twardy, aby wytrzymać piasek i kontrolowane czyszczenie, a także wystarczająco gładki, aby skonsolidowany osad uwalniał się ze ściany, zamiast się z nią wiązać. Ograniczenie jasno stwierdza: gorące stężone strumienie żrące i zawierające fluor atakują fazę szklaną i należy je sprawdzić przed określeniem GFS.

• Topione, nie malowane:Powłoka jest wtapiana w stal w temperaturze 820-930 stopni Celsjusza, dzięki czemu nie może podciąć ani odkleić się tak, jak ma to miejsce w przypadku wykładziny nakładanej w płynie.
• Zweryfikowane przed wysyłką:Miernymi elementami akceptacji są grubość 0,25-0,45 mm, test wakacyjny 1500 V na całej powierzchni, przyczepność około 3450 N/cm2 i twardość 6,0 Mohsa.
• Gładkość pomaga w czyszczeniu:Powierzchnia szklana uwalnia zagęszczony osad, co skraca czas czyszczenia oraz zmniejsza nacisk i skrobanie, które uszkadzają okładziny.
• Montaż śrubowy pozwala uniknąć spawania w miejscu montażu:Fabrycznie wykończone płyty połączone śrubami klasy 8.8 oznaczają brak spawania powłoki na miejscu i brak ponownego wykładania w terenie.
• Gdzie wymaga sprawdzenia:Gorące strumienie żrące i zawierające fluor o wysokim pH atakują fazę szklaną; potwierdź chemię przed określeniem, a nie po.

Zapewnienie inżynieryjne i wsparcie projektu

Każdy zbiornik dostarczony przez Shijiazhuang Zhengzhong Technology Co., Ltd. (emalia środkowa) jest zaprojektowany zgodnie z AWWA D103-09 i EN 1090 z weryfikacją metodą elementów skończonych obciążeń powłoki, dachu i dyszy, stapiany w temperaturze 820-930°C pod kontrolą ISO 9001 i ISO 45001, testowany w czasie wakacji przy 1500 V na stu procentach powierzchni i montowany w gatunku Śruby 8.8 i uszczelniacz certyfikowany przez producenta. Zbiorniki magazynujące są dostarczane z typem mieszalnika i mocą dostosowaną do rzeczywistego zakresu zawartości substancji stałych, geometrią wylotu i stożka dobraną w oparciu o zmierzoną reologię osadu, wentylację przestrzeni parowej i zabezpieczenie H2S oraz dostęp do metody czyszczenia, która będzie faktycznie stosowana w instalacji.

Zbiornik magazynujący to jedyne naczynie w linii osadu, w przypadku którego brak działania przez dwanaście godzin jest błędem projektowym. Dopasuj go do przechowywania, a następnie sprawdź miksowanie i wylot, zanim wyłączysz głośność.

Często zadawane pytania (FAQ)

Jak długo można przechowywać osad, zanim stanie się problemem?

W przypadku niesfermentowanego osadu pierwotnego, przetrzymywanie go dłużej niż około 24–48 godzin bez mieszania lub chłodzenia grozi posocznicą: wzrasta produkcja gazu, spada pH i pogarsza się odwadnialność. Przefermentowany osad jest bardziej stabilny, ale nadal ulega rozwarstwieniu. Jeśli instalacja naprawdę potrzebuje wielodniowej pojemności buforowej, zbiornik powinien być wyposażony w funkcję ciągłego, powolnego mieszania i zbierania gazu, a nie jako naczynie pasywne.

Czy zbiornik retencyjny potrzebuje dachu?

W przypadku kontroli nieprzyjemnych zapachów tak w większości jurysdykcji i ze względów bezpieczeństwa, jeśli w przestrzeni parowej może gromadzić się siarkowodór. Standardem jest płaska lub wypukła pokrywa z odpowietrznikiem poprowadzonym do jednostki zabiegowej. Po zamontowaniu pokrywy przestrzeń parowa staje się strefą krytyczną pod względem korozji i należy do niej wybrać powłokę, szczeliwa i całą wewnętrzną konstrukcję stalową.

Jaką powłokę zastosować nad linią cieczy?

Przestrzeń parowa wymaga tej samej obojętnej powierzchni co strefa zanurzenia, a nie tańszej farby atmosferycznej. Na szkle zespolonym ze stalowym zbiornikiem płyty są powlekane przed montażem, dzięki czemu przestrzeń parowa ma tę samą stopioną powłokę. Specyfikacja szczeliwa i elementu złącznego staje się wówczas słabym ogniwem i powinna zawierać własne oświadczenie dotyczące odporności chemicznej.

Czy zbiornik na osad GFS można dostosować do naszego osadu i lokalizacji?

Tak. Wydajność, średnica i wysokość, stożek lub płaska podłoga, typ i moc mieszalnika, rozmiar i liczba wylotów, układy wirowe lub zapobiegające osadzaniu, pokrywa i odpowietrzanie, stopień powłoki dla mierzonego składu chemicznego oraz dostęp dla zamierzonej metody czyszczenia są konfigurowane w zależności od charakterystyki osadu i miejsca.